Op weg naar huis

Dwars door het zuiden van Spanje heen. Stukje bergen en heel veel olijvenbomen. Naarmate je dichter bij de overkant kwam ook veel amandelbomen. In Salina een CP opgezocht die omgeven bleek door amandelbomen en langs de kant stond in het wild tijm en marjolein. Jammergenoeg precies langs het honden wandelpad, dus waarschijnlijk niet al te fris.

Derk stelde lief voor in het aangrenzende dorpje te gaan eten. Helaas was op woensdag alles dicht behalve de plaatselijke kroeg We hadden al tot 8 uur gewacht, de tijd dat de restaurants en kroegen 's avonds opengaan, dus toen de waard voorstelde een pizza te maken hebben we dat met graagte geaccepteerd. Zo'n pizza heb ik nog nooit gehad! Het beleg was zo dik dat het leek alsof je een dubbele boterham aan het eten was. Heerlijk, maar wat lag die zwaar op de maag 's nachts.🤢

Daarna door naar Pego, een plaatsje ter hoogte van Denia. Daar wonen Carien en Ron. De laatste was een collega van Derk zo'n 37 jaar geleden. Ze kwamen elkaar weer tegen op Facebook en toen we toch in de buurt kwamen hebben een leuke middag en avond doorgebracht midden tussen de sinasappelvelden. Hele smalle weggetjes en alleen met stuurmanskunstig vakmanschap van Derk zijn we uiteindelijk op hun erf beland.

Daarna door naar l"Aldea om daar de avond en nacht door te brengen op een mooie nieuw aangelegde CP.  Morgen de spaans- franse grens over....

Een dreun op zijn neus had hij eigenlijk moeten hebben

Gisteravond ging Derk nog even een rondje maken met Do. Na 2 minuten was hij terug, was zijn mobiel vergeten. Ik kon het niet laten: "Ga je weer bellen dan?", temeer hij de hele dag bezig geweest was met zijn telefoon en laptop vanwege een vergadering. Hij loopt weg en na een tijdje gaat mijn telefoon over. Een geintje  dacht ik nog.

Derk zegt dat hij achter een vent aanzit die hem gepasseerd was en tegelijkertijd Do een brandende sigarettenpeuk in zijn neus gestopt had. Op mijn vraag waar hij zat, zei hij "vlakbij".

Ik vloog naar buiten en trof Derk aan op het paadje dat naar de camper leidt. We hoorden een schuifdeur open en dicht gaan, en Derk zei " ik heb hem".

Hij gaf mij de lijn met Do en sprak de man uiterst beheerst toe. De man stond wat dom te dansen en te grinniken en bleek òf straalbezopen òf zwaar onder de drugs. Derk maakte een foto van hem, wat hij heel vermakelijk vond en hij verdween weer in zijn hok. Derk is daarop richting beveiliging gelopen en heeft een klacht tegen hem ingediend. Ze bleken hem in ieder geval te kennen. Wat ermee gebeurd? Geen idee, maar eigenlijk had hij een behoorlijke tik op zijn neus moeten hebben. Alleen dat doe je niet hè?

Overigens, met Do is alles goed...

2022, nieuw jaar, nieuwe kansen

Het nieuwe jaar gevierd op de berg bij Jan en Yvonne. Wat een schitterende plek is dat toch met een grandioos uitzicht. De avond doorgekomen met lekkere hapjes  een kaartspel (phase 10) en om 12 uur het vuurwerk wat ook hier in Portugal verboden is. Dat was het voordeel van een berg, je ziet alles wat zich beneden afspeelt 🤣

3 januari was D-Day, de dag dat ik uiteindelijk mijn booster kon krijgen in Portugal. Ik heb 3 wachtkamers gezien. De eerste om de prikhal in te komen en daar te zien dat locals altijd voor gaan, de tweede wachtkamer om je gegevens te controleren en dan neergezet te worden totdat je opgeroepen wordt, en àls je dan opgeroepen wordt kom je in de derde wachtkamer waar je moet wachten om geprikt te worden. De vierde wachtkamer,  die van 15 minuten wachten, heb ik overgeslagen. Daar stond iemand met een geweer de mensen te bewaken zodat ze hem niet zouden smeren. Dat heb ik weten te omzeilen met een toiletbezoek met een uitgang naar 2 kanten 🤣.

Het is en blijft een ex dictatuur, maar de mensen zijn heel vriendelijk 🤣🤣🤣.

Inmiddels is een vriendinnetje van Do ook hier op de camping aangekomen en dat betekent voor haar grote lol.

Tes is een Griekse en exact een jaar jonger dan Do en ze zijn prima aan elkaar gewaagd.

En ondanks dat we hier voor de vierde keer zijn wisten haar baasjes, Lex en Lynn, ons toch nog een onbekend stuk van de Ria Formosa richting Fuseta  (het natuurgebied) te laten zien.

Daar waar we met onze 4x4 het hele achterland via de bergweggetjes gezien hebben, hebben we gisteren de kust bij laagwater bezocht. Dat was gaaf. Bij hoogwater loopt het water tot aan de bebouwing en bij laagwater ontstaat er een soort waddengebied waar je hele einden kunt wandelen.

Morgen nemen we het stuk wat recht voor Olhão ligt. Gaan we de eilanden verkennen met een bootje.

Christmas is coming 🌲

"Dit zijn de donkere dagen voor de Kerst", was een uitspraak die mijn oma in deze dagen regelmatig gebruikte. Die uitspraak ging dan vergezeld van een weemoedige blik en een hoop gezucht.  Om daarna vol goede moed door te gaan met het versieren van de kerstboom, de voorbereidingen voor het kerstdiner, het inslaan van de drankjes en het uitnodigen van de familie.

Ook hier hebben we een mini kerstboom opgetuigd, lampjes opgehangen en boodschappen gehaald. En... wij zijn getest. Opdracht van de portugese semi overheid. In de rij voor de neuzenprikkerij. Natuurlijk had ik het weer aan de stok met de prikker. Een oudere man  die op barse wijze zijn autoriteit wilde bewijzen met een wattenstaafje! 

Het scheelde niet veel....

Maar uiteindelijk toch een negatief resultaat. Positief toch? 😉

Het idee om even terug te vliegen tijdens de kerstdagen is in de coronawolk verdwenen. Terugvliegen zou nog wel gaan, maar het is de vraag of je wel terugkomt door de beperkingen. Zo populair zijn de Nederlanders hier op dit moment niet.

Dus maken we er hier maar het beste van. Dus voor ieder die dit leest:

Prettige Kerstdagen🌲en een heel gezellig uiteinde🥂🍾

(Helaas zonder de oliebollen van Adelheid 🍪😥)

Op zoek naar de booster, maar Max V. gevonden

Nee mevrouw, u komt niet uit Portugal, dus u moet uw prik ergens halen. Maar mijn man heeft 14 dagen geleden hier ook zijn prik gekregen. Jammer dan, mevrouwtje, regels veranderen.

Afgeserveerd naar buiten, dus wat nu? 

Terug naar Nederland en daar de booster halen. Nu was dat ook geen ideaal idee, als je tenminste het nieuws volgde. Puinhoop bij het maken van afspraken,  kilometers file in de wachtrij. Dus toch nog maar even verder gezocht.

In Tavira troffen wij een prikster die ons een emailadres gaf waar ik een kopie van mijn paspoort naar toe kon sturen, vergezeld van de informatie van mijn inentingen en dan zou ik het tzt wel horen. Niet helemaal overtuigd, maar het toch maar gedaan.

Verder gezocht en ons geluk beproefd in Villa Real de San Antonio, een stadje 50 km verderop, vlak tegen de Spaanse grens aan. 

Hevig navigeren naar het juiste adres ontmoetten wij op een rotonde de Portugese versie van Max V.  Met een enorme knal parkeerde hij zijn bolide in de achterkant van onze auto. Hond ruw uit zijn slaap gerukt, wat schrik, maar verder alles ok.

Max, daarentegen was als verlamd, zat wezenloos en sprakeloos in zijn auto. Het was dat Derk de gevarendriehoek uit de auto van Max haalde en achter zijn auto neerzette, anders was er weinig van terecht gekomen.

Afijn, 3 politieagenten kwamen de rotonde uiterst nauwkeurig opmeten (?), namen alcoholtesten af, en gaven ons uiteindelijk het papier waar de autoverhuurder blij mee was.

Wij verder naar de priklocatie, waar een aardige heer een afspraak voor ons maakte om een nummer te halen, waarmee we dan via internet een afspraak konden maken. Het begon op te schieten. Nederland leek opeens veel verder weg.

Op de weg terug naar Olhão gebeurde het Kerstwonder. Een mailtje uit Tavira, met nummer plus een afspraak voor een inenting op 3 januari 2022.

De wonderen zijn de wereld nog niet uit. No need te go home (yet).

Televisie, de bergen in....

Een mindere dag, dus bij uitstek geschikt om een rondje met de auto te maken in de bergen in het zuidoostelijk deel van de Algarve. Schitterende omgeving en keurig geasfalteerde bergweggetjes 🤪. Een hele dag gereden en slechts drie tegenliggers. Wie zal al dat asfalt dan betaald hebben?

De televisie is hier onvoorspelbaar. De eerste twee weken keurig naar Nederland kunnen kijken en toen stopte de satelliet op het dak ermee. Van alles gecontroleerd en uiteindelijk maar besloten dat we "buiten de footprint" zaten. Na een week klootzakken hebben we onszelf een kadootje gegeven. Een losse schotel met toebehoren voor een paar tientjes. Daar konden we bijna de hele wereld mee ontvangen, behalve de satelliet die de Nederlandse programma's uitzond, Astra3. 

Niet voor één gat te vangen namen we genoegen met een andere Astra, die als voordeel had dat we onze talen weer even bij konden spijkeren en tenminste één  Nederlandse zender BVN.

Vanmiddag zaten we klaar voor de Duitse RTL voor het sluitstuk van de grand prix.....schotel stopt er mee. @$$#@@

En niet meer aan de praat te krijgen 😪😪. Jammer,  de laatste ronde niet gezien...

Moncarapacho

Je zou, aan de hand van de titel kunnen denken aan een gerecht of misschien een cocktail, maar het is gewoon de naam van een dorp waar de eerste zondag van de maand de markt wordt gehouden.

Het is meer dan een simpele markt. Het is een regionale samenkomst van landbouwers die hun producten verkopen,  je kunt er een nieuwe pyama met een nieuw dekbedovertrek kopen, nieuw ondergoed en alles wat je kunt bedenken aan kleingoed voor de keuken. Plus tweedehands en eerste hands kleding, schoenen en horloges. Niks bijzonders en niets anders dan je op de Albert Cuyp kunt kopen, maar zoals zo vaak vindt je de clou aan het einde.

Op alle hoeken van de markt bevinden zich standup terrasjes waar in gezamenlijkheid een ongelooflijk aantal kippetjes worden gegeten. Deze komen netjes van de BBQ maar worden op een vreemde manier in stukken gehakt. Ik weet hoe een gebraden kip eruit ziet, maar bij deze kippen raak ik compleet de weg kwijt. Je krijgt allemaal stukjes bot met daaraan een stukje vlees, maar waar het vandaan komt? Geen idee.

Hele families, vriendengroepen en ingeburgerde toeristen komen niet naar de markt, maar komen kip eten, bijpraten en de vriendschappen vernieuwen. Nederlanders die aanwezig zijn in dit stuk van de Algarve, horen elkaar, spreken elkaar aan en vragen op dit moment hoe het met de corona gaat, maar in andere situaties uiteraard andere wetenswaardigheden.

Kortom  de markt is de place to be! 😉